پس از گذشت ۳۰ سال سینمای ما درکدام گوشه از انقلاب حضوردارد؟

وظیفه سینما دردنیای امروز مشخص است ورسالت اش تعریف مشترکی در همه جای دنیا دارد.حداقل در مبانی کلی آن.واین امر درکشورهای توسعه یافته ویا درحال توسعه دارای نمود بیشتری است.به عنوان نمونه سینمای پرآوازه هالیوود،جایگاهش در نظام اجتماعی ینگه دنیا بیشتر نقش مکمل سیاستهای داخلی وخارجی آن رابازی می کندوحتی سیاستهای کلی وپاره ای اوقات جزعی اش هم دربیرون از هالیوود ودرمحافل سیاسی وامنیتی آن تعریف می شود وکاملا موازی با اهداف این دولت گام برمی داردوبه درستی به عنوان یک ابزار محکم وپیش رودر دستان سیاستمداران آن ایفای نقش می کند.امروز چه کسی می تواند مدیریت مستقیم سازمان سیا را بر این قول رسانه ای دنیا انکار کند.واگر این چنین باشد باید سر از درون برف برآورد تا دنیا وحقیقت های بارزش را به درستی بنگرد.البته مسلما این امر مختص آمریکا نیست ودر همه جای دنیا، حداقل کشورهای مدعی پیشرو چنین است واین هم بی شک امری درست است ونقطه قابل تامل در استفاده این ابزار نافذ.

اما واقعا سینمای ایران در کدامیک از پارامترهای استراتژی ایران وهم تراز وموازی با کدامین اصول ومعیارهای انقلاب گام برمی دارد؟نقش سیاست وامنیت دراین سینما چه اندازه است؟ایا سینمای ایران تمایل به ایفای نقش در این توسعه وبازسازی جهانی دارد؟واگر این چنین است توانایی انجام این کار راهم داراست؟ونیز این سوال مطرح است که گردانندگان سینمای انقلاب چه کسانی هستند؟دولت یا...؟!اگردولت است، پس چرا میان اهداف این دو این همه فاصله است ؟سینما امروز نه به ساز دولت که بی شک به آهنگ جماعتی می رقصدکه باید عنوان مافیای قدرت  برآن نهاد.

مافیای قدرتی که از آشفته بازار سالهای نخست انقلاب وهمچنین جنگ سود بسیارجست ومدیریت غیررسمی والبته انحصاری آن رابه دست گرفت.وهیچ کس از خود نپرسید، قدرتی که خود راتنهاقیم قانونی سینما می داند و حتی حاظر به تقسیم گوشه ای از آن به غیرنیست که چنان چنته بر این حیوان ضعیف ونحیف انداخته ،برطبل که می کوبدو اشک از چشمان که می ستاند. 

انقلاب شدوبعد مدتی کوتاه جنگی ناخاسته بر ما تحمیل شد.وفرصت بازسازی وبهسازی بسیاری ازحوزه های این انقلاب دراولویت های چندم قرار گرفت،پس از فروکش کردن آتش شعله های بیشمار تازه دست هایی ناپاک رو شدوسینما پرشده بود ازاین دستان نا آشنا ،چنان توانا شده بودندوقدرتمند، که قطع کردن آن ممکن نبود .این قول هزاردست قلدرانه برآن دست می یازید وهرکه با او درمی افتاد ور می افتاد .نمونه های بیشمار ی از جریاناتی که تلاش کردند تا انقلاب به تاخیر افتاده سینمای مارا تسریع بخشند- اما هرچه می شد انگار کار دشوارتر می شد-رابیاد می آورم.اما همه همت این دلسوزان وخیرخواهان سینما که قوت فکری شان از این انقلاب تعمین می شوددراین سی سال باتحقیر وتوهین ان جماعت بی ثمر بود . اما مردان انقلاب همچنان درستیزند.تاشاید روزی سینمای این انقلاب نیز انقلابی شود. فریادهای کارگردان تازه کار سینما را که سال گذشته هنگام دریافت جایزه برترین فیلم اش( البته از نگاه تماشاچیان) ناباورانه از سیاستی ناآشنا درپس مدیریت این سینمای ضد دولتی خبر می داد،هنوز در گوش مان طنین انداز است.

به باور بسیاری سیاست های سینمای ما در داخل این انقلاب طراحی نمی شود بلکه منشوری از بایدها ونبایدها یی است که به عنوان چهارچوبه عملکرد به آن اعمال می شود وخیلی ها هم ازاین سرمشق غیر بومی مشق ها می نویسند بدون آنکه ازمفهوم آنچه که می نویسند آگاهی داشته باشند.آنچه دردانشگاه های سینمایی ما به دانشجویان،دیکته می شود همان سیاه مشقی است که هالیوود وغرب برای سینمای خود نوشته. البته این یکی فقط درمورد سینما ی ما جاری نیست بلکه در خیلی از حوزه ها قابل مشاهده است. سینمایی که فیلم های اش به دلایل متعددی چون مسائل اخلاقی ،سیاسی،امنیتی و...در تلویزیون قابل اکران ونمایش نیست.وازجمله افتخارات اش صادر کردن بازیگران دست چندمی به سینمای هالیوود است .

خوشبختانه ما درغیر حوزه سینما به نتایج قابل توجه ای دست یافته ایم .هرچند آنچه هست دربرابر آنچه که بایدباشد ناچیز است اما شروع بسیار خوبی است که سیر سعودی خوبی دارد.مثلا در زمینه شعر،داستان ورمان،کتاب وغیره اما سینما به عنوان ابزاری پیشرو وموثرتر پس این همه سال موفق نبوده است که به حداقل سهم خود دربرقراری ارتباط با مخاطبان محدوداش دست پیدا کندوهرسال کم فروغ تر از سال پیش به راه خود ادامه می دهد.-تمایلی به ذکر این نکته ندارم اما به راحتی نیز نمی شود از آن باچشمانی بسته عبور کرد.-این سینما نه اینکه به خود باوری نرسیده است بلکه راه خود فروشی(؟!)را با شتاب بسیار درپیش گرفته است.سینمایی که متولیان دولتی آن جزبرپایی جشنواره هایش سهم دیگری درآن ندارندوهرچه به آن رنگ وبو می دهد صاحبان قدرت،اما بدون تدبیر آن است.

امروز در جشن سی سالگی انقلاب ودرکنا موفقیت های علمی ،سیاسی،فرهنگی،هنری و...جای سینما بسیار خالیست .